Mięta kędzierzawa
Bylina o rozgałęzionym kłączu podziemnym, z którego wyrastają łodygi wzniesione, okryte liśćmi naprzeciwległymi, siedzącymi, pomarszczonymi, słabo kłującymi. Łodyga, rozgałęziona w górnej części kończy się nibykłosami złożonymi z kwiatów barwy bladoliliowej. Owocem jest poczwórna rozłupnia (rozłupka w dole na prawo). Cała roślina pachnie aromatycznie. Jest to forma uprawiana w ogrodzie i w polu, otrzymana w wyniku wielokrotnego krzyżowania różnych gatunków mięty.
W celach leczniczych zbiera się ziele (Herba Menthae crispae) w okresie pełnego kwitnienia, a czasem tylko liście (Fo-lium Menthae crispae).
Suszy się je rozpostarte cienką warstwą w cieniu lub w suszarni w temperaturze maksimum 35 °C. Zawierają olejek eteryczny (Oleum Menthae crispae) z głównym składnikiem karwonem, garbniki i gorycze. Sporządza się odwar (2lk łyżki pokrajanych części na */2 dm3 wody, pić 3 razy dziennie), który działa skutecznie w przypadku braku apetytu, zaburzeń żołądkowych, wzdęcia, biegunek, skurczów, itp. Mięta kędzierzawa jest również żółcio-pędna, używa się jej więc w leczeniu pęcherzyka żółciowego. Ze świeżego ziela otrzymuje się przez destylację olejek, który ma takie samo zastosowanie jak suche liście.
Mięta kędzierzawa działa nieco słabiej od mięty pieprzowej, ale jest wytrzymalsza na mróz i odporna na niebezpieczną rdzę, co jest bardzo cenne przy uprawie na dużą skalę. Jednakże mięta kędzierzawa nie zawiera mentolu.
Okres kwitnienia: VII-IX Zbiór ziela i liści: VII-IX
