Mięta pieprzowa
Bylina z licznymi rozłogami i łodygami, na których osadzone są naprzeciwległe liście jajowatopodługowate. Fioletowe kwiaty zebrane są w szczytowe nibykłosy. Owocem jest poczwórna rozłupnia, która tworzy się bardzo rzadko, toteż roślina rozmnaża się za pomocą rozłogów. Jest to również forma uprawna otrzymana ze skrzyżowania mięty nadwodnej z miętą zieloną (M. spicata). Obecnie uprawiana jest na dużą skalę w całym świecie.
W celach leczniczych zbiera się liście (Folium Menthae piperitae) w dni ciepłe i słoneczne, suszy w strumieniu powietrza, nawet wytwarzanym sztucznie, w temperaturze do 30 °C. Nie należy zbierać liści porażonych przez rdzę. Podstawową substancją czynną jest olejek eteryczny (Oleum Menthae piperitae), zawierający głównie mentol (powyżej 50 %), ponadto około 20 % mentonu i do 5 % estrów mentolu; z innych substancji występują w liściach gorycze i garbniki. Mięta pieprzowa zwiększa wydzielanie soków trawiennych, zmniejsza wzdęcia i biegunki, osłabia skurcze przewodu pokarmowego i pobudza wydzielanie żółci. Jest to więc doskonały środek żółciopędny, słabo rozkurczowy, wiatropędny i pobudzający apetyt. Użyty w postaci inhalacji przeciw katarowi, zapaleniu gardła i nieżytowi oskrzeli działa słabo antyseptycznie.
Ze względu na dużą zawartość mentolu olejek miętowy dodaje się do wód aromatycznych (Aqua Menthae piperitae), do kropli i spirytusu leczniczego (Spiritus Menthae piperitae), używanego do masaży, przeciw bólom głowy, oraz do pasty do zębów.
Okres kwitnienia: VII-IX Zbiór: liści VII-IX; ziela VI-IX
