Rukiew wodna
Bylina o łodydze podnoszącej się, kanciastej, zakorzeniającej się, liściach na-przemianległych, nieparzystopierzastych. Na wierzchołku rozgałęzionej łodygi ukazują się ścisłe grona białych kwiatów, wydłużające się w miarę kwitnienia. Owocem jest wygięta łuszczyna. Roślina pochodzi z Europy Środkowej i Zachodniej. Obecnie jest rozpowszechniona na całym świecie, ale spotyka się ją rzadko, koło strumieni, źródeł i w innych wilgotnych miejscach, od nizin po góry.
W celach leczniczych zbiera się ziele (Herba Nasturtii) tuż przed kwitnieniem. Suszy się ziele w cieniu, oddzielnie od innych ziół, ponieważ wysychając wydziela silny zapach. Sporządza się odwar z 1-2 łyżek ziół pociętych na filiżankę wody i pije 3 filiżanki dziennie w celu zwiększenia apetytu i leczenia zaburzeń trawiennych oraz pęcherzykowych. Pije się również 3 razy dziennie świeży sok rozcieńczony wodą pięciokrotnie.
Świeże pędy są bogate w witaminy A, C i E. W okresie kuracji wiosennej sporządza się z nich sałatkę o pikantnym smaku. Liście służą także do aromatyzowania i zaostrzania smaku sosów i zup oraz do dekorowania wielu zimnych dań. Świeżą i suchą rukiew należy spożywać w umiarkowanych ilościach, ponieważ może ona spowodować podrażnienie błon śluzowych jelit lub pęcherza. Świeżym sokiem leczy się choroby skórne, egzemy i wypryski.
Okres kwitnienia: V-VII Zbiór ziela: V-VI
