Kocimiętka właściwa
Bylina o wysokiej, owłosionej łodydze rozgałęzionej od dołu, liściach naprzeciwległych, jajowatych. W kątach górnych liści znajdują się nibyokółki kwiatów białawych lub różowawych. Owocem jest poczwórna rozłupnia (rozłupka w dole). Cała roślina silnie pachnie, zwabiając koty (stąd nazwa gatunkowa). Nazwa rodzajowa przypomina miasto etruskie Nepete, gdzie roślinę tę powszechnie uprawiano. Kocimiętka zdobiła często wiejskie ogrody, a jej zapach miał odstraszać węże.
Zbiera się ziele (Herba Catańae), ścinając je ręcznie podczas suchej, słonecznej pogody. Usuwa się części zdrewniałe i suszy pędy w miejscu cienistym, przewiewnym lub w suszarni w temperaturze maksimum 35 °C. Po ususzeniu mają smak nadzwyczaj balsamiczny i silny aromat przypominający melisę. Należy je przechowywać w zamkniętych pojemnikach. Zawierają 0,3-0,7 % olejku eterycznego (w którego skład wchodzą karwakrol i ty-mol), gorycze i garbniki.
Z ziela sporządza się ziółka przeznaczone do leczenia zaburzeń czynnościowych układu nerwowego, migreny itp., ponieważ działają one uspokajająco. Ponadto przyspieszają trawienie i pobudzają krwawienie miesiączkowe. Odwar sporządza się z 30 g suchych części na l dm3 wody, parzy przez 20 minut i pije 2-3 filiżanki dziennie. Odwar działa również moczo- i żółciopędnie, a ponadto leczy się nim niektóre choroby ginekologiczne. Kocimiętka jest bardzo dobrą rośliną miododajną.
Okres kwitnienia: VI-VIII Zbiór ziela: VI-VIII
